Polska to wielka mozaika geologiczna, utworzona ze skał różnego wieku i pochodzenia. Najstarsze z nich liczą sobie miliardy lat, a najmłodsze - tworzą się współcześnie. Skały tylko z pozoru są szare i nieme. Zostały w nich zaklęte krajobrazy, których dzisiaj nie znajdziemy w komplecie na żadnym kontynencie. Istniały tu kiedyś tropikalne puszcze węglowe i smagane mroźnym wiatrem rozległe lodowe pustkowia. Po nadrzecznych łachach snuły się dinozaury, były też mieniące się różnymi kolorami rafy koralowe, oraz otchłanie morskie. W jednych miejscach warstwy geologiczne leżą płasko, tak jak powstały, inne są fantastycznie powyginane lub poszatkowane uskokami, dając świadectwo potędze sił natury. Dzięki temu ukształtował się obecny krajobraz Polski: ośnieżone szczyty tatrzańskie, stare masywy sudeckie, świętokrzyskie gołoborza, wapienne skałki pod Krakowem, upstrzone głazami narzutowymi niziny i na końcu bałtyckie brzegi. Polska jest geologicznym sercem kontynentu, na jej obszarze zbiegają się bowiem wielkie granice Europy - linie, wzdłuż których natura przez miliony lat budowała ją z oddzielnych kawałków.