Morze Sargassowe to gigantyczna masa splątanych wodorostów po środku Atlantyku, schwytana w niewolę przez wirujące prądy morskie. Ma rozmiary Australii i jest siedliskiem wielu płytkowodnych ryb, krabów i innych zwierząt, mimo że od dna dzieli je pięciokilometrowa głębia. Na pytanie gdzie i kiedy narodził się ekosystem Morza Sargassowego odpowiedź znalazła się w Karpatach Przemyskich. Wzdłuż serpentyn na wzgórzu Krępak nieopodal Birczy odsłaniają się czarne, ociekające węglowodorami łupki, osadzone w jednym z mórz północnej Tetydy. Po ich badaniu odkryto, że na Krępaku niektóre warstwy pełne są szkieletów głębokowodnych oraz płytkowodnych ryb, a także uwęglonych plech dużych glonów. Takiej mieszanki ryb różnych środowisk nie spotkano nigdy wcześniej. Nasuwało się wówczas tylko jedno stwierdzenie - w polskich Karpatach zachowały się pierwsze na świecie szczątki zespołu dryfujących przy powierzchni oceanu organizmów. Dryfujące kłębowisko glonów polskiego morza "prasargassowego" zostało wypchnięte na Atlantyk, zapewne w miocenie, na skutek zwężenia Tetydy. Zamykanie oceanu zaczęło się zresztą znacznie wcześniej, podczas kredy, kiedy to Afryka napierała na północ, rozdzielając wody oceanu.